Përbaltësit dhe adhuruesit e gazetarëve

20 Mars, 2015 nga · Leave a Comment 

immagine

Sekretari amerikan i Shtetit, John Kerry, ka përzgjedhur Arbana Xharrën, kryeredaktoren e gazetës “Zëri” për ta vizatuar si një shembull suksesi të një gruaje nga Kosova, mes shembujve pozitivë të grave në botë. Po çfarë ka bërë Arbana?

Ky ishte një vit i keq i Kosovës, së paku në dy drejtime.

E para, ishte kriza e tejzgjatur qeveritare pas zgjedhjeve dhe krijimi i një qeverie, e cila nuk ngjalli shumë entuziasëm tek të rinjtë dhe së dyti, eksportimi i një sërë xhihadistësh trushpëlarë nga vendi që u çlirua prej SHBA dhe NATO, për të luftuar tashmë kundër vlerave të Perëndimit. Këto ishin dy lajme të këqija për Kosovën dhe sidomos për SHBA-në, që ishte sponsori kryesor i Kosovës. Lexo më tej

Liria e medias, një iluzion

8 Mars, 2015 nga · Leave a Comment 

immagine

Kjo temë është jo pak e rrahur. A kemi liri të medias?… Nuk dua t’i referohem statistikave, raporteve ndërkombëtare që në kohë të ndryshme kanë paraqitur shifra të diskutueshme. Sipas meje liria e mediave në Shqipëri ka ardhur duke u përkeqësuar vit pas viti. Nëse do konsiderojmë faktin, sesa media i shërben të vërtetës, publikut… Ka teori të komunikimit që e trajtojnë median si biznes, ku pragmatizmi është themelor. Pra i shërben të vërtetës që shitet, ku “lajmi i mirë është lajmi i keq”, si çdo produkt tjetër. Nga pikëpamja sociale kemi një qasje krejt tjetër, ku preferohet një ndërthurje midis nevojës komunitare dhe asaj individuale, apo grupore. Kam parasysh këtu interesat e biznesmenëve apo trusteve. Një problem i madh sot në Shqipëri është se ky biznes (i mediave) nuk është aspak i pastër, në kuptimin që është me bilanc negativ. Dhe kjo ka dëmtuar konkurrencën e ndershme dhe ka favorizuar produktin nën kosto. Media në përgjithësi mbahet me të ardhura të tjera dhe përdoret më tepër si mjet presioni apo armë për realizimin e qëllimeve të caktuara financiare apo politike. Apo më saktë politika dhe media konvergojnë si plotësuese të njëra-tjetrës. Dhe në këtë fushë ata që kanë tentuar të korrin “sukses”, duke ju përgjigjur profesionalisht kërkesës së publikut kanë falimentuar apo janë në grahmat e fundit. Lexo më tej

Media si karikaturë e fjalës së lirë

22 Janar, 2015 nga · Leave a Comment 

immagine

Media britanike nuk e shfaqi faqen e parë të “Charli Hebdo” në numrin e parë pas tragjedisë ku paraqitej profeti Muhamed! Gazetarët e raportuan gjerësisht këtë lajm, me pamje… nga shtypshkronja ku u shtyp tirazhi prej 5 milionë kopjesh, pamje nga kioskat e shitjes dhe radhët e gjata të lexuesve, por faqja e parë nuk u shfaq! Gazetarët përshkruan me fjalë në imtësi se çfarë kishte në faqen e parë dhe megjithëse karikatura në thelb nuk ishte agresive, por me tone pajtuese, redaktorët e panë të udhës të mos shfaqnin imazhin ku përshkruhej profeti! Është një vendim i përgjegjshëm i transmetuesit publik BBC, por edhe i medias private në Britaninë e Madhe! Nuk është vendim i marrë nga frika, por një kujdes i treguar për audiencën! Kujdes për të mos lënduar dhe provokuar!

Edhe on line në referencat historike, BBC paralajmëron që në krye përdoruesit se artikulli përmban imazh të shekullit 16 të profetit! Dyzet vjet më parë, revista “TIME” u kërkoi ndjesë lexuesve për botimin e imazhit të profetit Muhamed. Lexo më tej

24 vjet për t’u kthyer tek propaganda

6 Janar, 2015 nga · Leave a Comment 

immagine

Sot po shikoja në edicionet e mbrëmjes në televizione dy kronika. Njëra kishte të bënte me gazetën e parë opozitare në Shqipëri, dhe tjetra kishte të bënte me një raport mbi deklaratën e sotme të kryetarit të opozitës në Shqipëri. Në thelb të dy kronikat të shërbejnë për të kuptuar se përse i duhej një media opozitës në janar të vitit 1991 dhe përse i duhet në janar të vitit 2015.

Në janar të vitit 1991, gazeta e parë opozitare i duhej opozitës dhe miliona shqiptarëve, të dëgjonin diçka që më parë e kishin të ndaluar. Të flisnin lirshëm për krimet e diktaturës, për nevojën për ndryshim të madh, për futjen në sistemin e ri kapitalist, për rreziqet që mund të paraqiste tranzicioni, për fate tragjike qytetarësh gjatë dikaturës dhe drama të reja të eksodeve masive, që pasuan rënien e komunzimit. Lexo më tej

Vetëvrasja e gazetarisë raportuese

21 Nëntor, 2014 nga · Leave a Comment 

immagine

Në fillim dolën të tepërt gazetarët. Moda e re e komunikimit publik, që futi Edi Rama në Partinë Socialiste vite më parë dhe që u kopjua nga Berisha e Basha, i nxorri jashtë loje gazetarët që raportonin nga selitë e partive. Para tyre shfaqej zakonisht një vajzë e bukur, që kishtë bërë prova para pasqyrës, lexonte një tekst dhe ikte me vrap, pa marrë as përgjegjësi të sqaronte çfarë tha dhe as guxim të thoshte diçka më shumë.
Pas zhdukjes së gazetarit i erdhi radha zhdukjes së kameramanit. Nga këto konferenca, filluan të dërgohen kasetat nëpër redaksi apo të prodhohej sinjali me livestream, duke e marrë të gjithë falas.
Tani po zhduken dhe montazhierët nga televizionet. Kasetat po vijnë gati, të montuara me gjithë siglat e televizionit përkatës nga zyrat e partive. Lulzim Basha, së paku po ia arrin ta bëjë këtë çdo ditë. Lexo më tej

A duhet dekriminalizuar shpifja?

5 Nëntor, 2014 nga · Leave a Comment 

immagine

Në raportin e vitit 2002 mbi lirinë e medias në Shqipëri, Human Rights Watch arriti në përfundimin se dënimet gjyqësore për shpifje bien ndesh me aktet ndërkombëtare për të drejtat e njeriut dhe përbëjnë një kërcënim në rritje ndaj lirisë së medias dhe debatit publik në Shqipëri. Paditë për shpifjen, në gjykatën penale dhe civile janë bërë një armë e preferuar e politikanëve shqiptarë për të parandaluar kritikat dhe raportimet e gazetarëve. Sot shumë profesionistë të medias në Shqipëri ngrenë shqetësimin se gjërat nuk kanë ndryshuar.

Perspektivat ndërkombëtare

Rezoluta 1577 (2007) “Drejt dekriminalizimit të shpifjes”, miratuar më 4 tetor 2007 nga Asambleja Parlamentare e Këshillit të Evropës (PACE), është një nga instrumentet kryesore për vendosjen e standardeve në fushën e dekriminalizimit të shpifjes. Në rezolutën e tij, PACE i bëri thirrje shteteve anëtare të garantonin mos keqpërdorim e procedurave penale për shpifje dhe se duhet të shfuqizonin çdo dispozitë ligjore që ofron një mbrojtje të privilegjuar për figurat publike. Në të njëjtën kohë, shteteve i është kërkuar që të parashikojnë në legjislacioni mjete efektive për mbrojtjen e personave të akuzuar për shpifjet, duke i mundësuar vërtetimin e fakteve në përputhje me interesin publik. Gjithashtu shteteve i është kërkuar që të vendosin kufij të arsyeshëm për dëmshpërblimet, me qëllim që të mos rrezikohet pozita e medias. Për më tepër, ligjet duhet të japin garancitë e duhura për ankimimin ndaj atyre dëmshpërblimeve, që janë në shpërpjesëtim me dëmin e vërtetë moral të pësuar nga paditësi. Lexo më tej

Ngjyrat e shtypit dhe propaganda e frikës

30 Tetor, 2014 nga · Leave a Comment 

immagine

Në kultura të ndryshme ngjyrat shprehin simbolika të ndryshme. Studimet bashkëkohore të psikologëve të artit tregojnë se, ashtu si në ritualet e lashta, ngjyrat dhe kuptimi i tyre janë përdorur e përdoren si simbole për të shprehur gjendjet psikologjike, reagime emocionale, estetike etj. Në kulturën e Evropës perëndimore është e njohur lidhja e ngjyrës së gjelbër me nocionin e shpresën, e të verdhës me urrejtjen apo zilinë, e të bardhës me pastërtinë, e të zezës me vajtimin apo vdekjen dhe e të kuqes me revolucionin. Megjithatë përdorimi konvencional i ngjyrave pëson ndryshime sipas traditave të caktuara kulturore, të cilat,nga ana e tyre, pësojnë ndryshime nga brezi në brez.

Sipas Jungut, njeriu është i lindur me strukturën e kuptimit të ngjyrave, që ai i quan arketipa. Ata aplikohen në perceptime të ndryshme dhe mbase përfaqësojnë thelbin e shumë lidhjeve të ngjyrave me fenomene dhe eksperienca të njeriut, që nga lashtësia. Karakteristikë e manifestimit të arketipave është se, ndonëse mund të marrin forma të ndryshme dhe mund të duken si të ngarkuara me një domethënie të çuditshme, ata të gjithë kanë një thelb të përbashkët.

Në se do pranonim hipotezën e kuptimit arketipal të ngjyrave, atëherë do mund të thoshim se përcaktimi i ngjyrës së kuqe lidhet me zotat dhe zemërimin e tyre, me zjarrin dhe gjakun, me ritet e pjellorisë, me sigurinë dhe shtëpinë; bluja lidhet me qiellin dhe detin apo oqeanin, jeshilja me rilindjen e pranverës; e zeza lidhet me të keqen, me frikën e vdekjes, apo me pasigurinë e errësirës së natës, me shpellat dhe bishat, etj.

Si një popull evropian, për aq sa dimë për përkatësinë tonë deri më sot, ne shqiptarët ngjyrën e zezë e kemi simbolin e së keqes, të vajtimit, të zisë. Në kulturën shqiptare, ashtu si në kulturën perëndimore, e zeza në përgjithësi është simbol i kërcënimit dhe i së keqes, shkakton një reagim më të madh negativ se të gjitha ngjyrat e tjera, si në të gjitha kulturat në përgjithësi. Po në kohët tona është edhe tregues i pushtetit, duke nisur nga kostumet që veshin, deri te makinat zyrtare që kanë pushtetarët. Në fabulat, në legjendat, në krijimtarinë popullore ajo shënjon tradhtarët apo shtriganët. E zeza shoqërizohet me vdekjen dhe zinë, si dhe me fatkeqësinë edhe në gjuhën e folur. Shprehjet: tregu i zi, i ziu ti, vdekja e zezë, listat e zeza, etj., emërtojnë të keqen. Në art batakçinjtë, horrat, zuzarët, apo vampiri Drakula, paraqiten të veshur me të zeza. Në fushën e modës e zeza është ngjyrë mjaft e përdorur, sepse veshjet e zeza i bëjnë trupat tanë të duken më të hollë. Disa njohës të modës thonë se ngjyra e zezë e veshjeve nënkupton edhe nënshtrimin: priftërinjtë vishen me të zeza për të treguar nënshtrimin e tyre ndaj Zotit; një grua, që vishet me të zeza tregon nënshtrim ndaj burrave. Po e zeza shihet edhe si shprehje e elegancës, si në veshje, edhe në dizajn; psh, një kartëvizitë e zezë kërkon të transmetojë një ndjenjë elegance dhe stërhollimi; në të njëjtën kohë është misterioze dhe frikësuese për të tjerët.

M’u kujtuan të gjitha këto një mëngjes të para disa kohëve, kur, duke ndjekur një nga rubrikat e shfletimit të shtypit të ditës, vura re se dy nga gazetat e përditshme kishin ndryshime themelore në paraqitjen grafike, ndryshime të cilat në fillim nuk i shpjegoja dot cilat ishin. Kur e kuptova ndryshimin që kishte ndodhur, kuptova edhe pse m’u kujtua puna ime e dikurshme si grafiste në revistën ‘Shqiptarja e Re’.Ndryshimet ishin të lidhura me paraqitjen e tyre grafike, gjë që më shtyu të lidh ndjesinë që më ngjalli paraqitja e tyre me punën time të kahershme si grafiste e shtypit: gazetat e dy partive më të mëdha shqiptare, si dhe nja dy gazeta të tjera që preken nga ndryshimi i kaheve të pushtetit, përdorin gjerësisht sfondet e zeza në faqen e tyre të parë, kur partitë, që ato mbështesin, janë në opozitë. Jo vetëm sfondet: edhe fotot e pushtetarëve opozitarë zgjidhen ndër më të shëmtuarat, mundësisht me ngërdheshje.

Mjafton të shohim dy gazetat e dy forcave kryesore të politikës shqiptare, për të kuptuar çfarë dua të them: ndërkohë që ‘Zëri’ në botimet e tanishme është pastruar nga sfondet e zeza e të rënda, me të cilat i mbushte faqet e para të numrave të botuara deri para fushatës zgjedhore, është gazeta ‘RD’ tani që çdo ditë mbush faqen e saj të parë me ngjyrën e zezë.

Nëse do shfletojmë shtypin shqiptar të periudhës së diktaturës, do dallojmë menjëherë cilët shkrime trajtojnë temat, që lidhen me jetën e punëtorëve e të fshatarëve në vendet e Evropës Perëndimore – kapitaliste, në Evropën Lindore – revizioniste, apo në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, të gjithë shtete që përfaqësonin ‘armikun e Shqipërisë’. Blloqet me ngjyrë të zezë mbi të cilat është vendosur teksti bien menjëherë në sy e nuk të lënë të gabosh.

Kjo lloj paraqitje grafike përdorej gjerësisht në totalitarizëm. Këtë e di nga eksperienca ime, pasi sapo mbarova akademinë e arteve, u emërova grafiste në revistën ‘Shqiptarja e re’, e cila botohej nga organizata e Bashkimit të Grave të Shqipërisë;atëherë secili, që mbaronte një shkollë, emërohej në një vend pune. Kur u diplomova unë, ishin vitet e një farë liberalizmi dhe unë pata mundësi të shihja revista të huaja në bibliotekën e institucionit, nga të cilat përpiqesha të mësoja mënyrën e kompozimit të materialit fotografik dhe teksteve në faqet e një reviste.

Po ashtu kopjoja prej tyre edhe stilet e shkronjave për titujt e artikujve dhe shkrimeve letrare. Sepse në atë kohë titujt bëheshin me dorë të lirë, duke qenë se nuk kishte shkronja të gatshme dhe ato qëpërdornin shtypshkronjat ishin mjaft të vjetruara e nuk më pëlqenin t’i përdorja. Natyrisht kjo liria ime një ditë mori fund, se zv.kryeredaktorja më vuri në dukje që unë duhet të përdorja ‘shkronja shqiptare’, në vend të ‘shkronjave borgjeze’, që isha duke përdorur deri atëherë. Po nuk ishte vetëm kjo kërkesë nga ana e drejtueseve të revistës. Ajo që më kërkohej tjetër ishte që tekstet, të cilat trajtonin histori nga bota kapitaliste, duhej të vendoseshin mbi një sfond të zi.

Për të kuptuar pse-në e këtij fenomen, që vihet re përsëri në shtypin tonë, ku kundërshtari politik cilësohet si ‘armiku’, i hodha një sy gazetave të mëdha të botës. Gazetat e mëdha evropiane apo amerikane veriore, që dallohen edhe për një paraqitje grafike të cilësisë së lartë, kanë mjaft dritë në faqen e tyre të parë.‘The New York Times’, ‘Washington Post’, ‘La Republica’, ‘European Daily’, ‘Daily Express’, ‘El Pais’, ‘Corriere della Sera’, ‘Tageblatt’, ‘The times’ etj., të joshin me një ndjenjë personaliteti me anë të paraqitjes së tyre elegante. Edhe ‘The Independent’ e Bostonit, e vetmja gazetë, ku pashë se përdoren sfondet e zeza – kur përmendin, p.sh.: Gadafin, presidentin sirian, nazistin që i ka shpëtuar drejtësisë për 47 vjet, Tripolin nën hijen e vdekjes, etj. – pamjet, ndonëse të rënda grafikisht, janë estetikisht të bukura, janë të trajtuara si vepra arti.

Pse ngjyrat kanë një ndikim të tillë në jetën tonë, çfarë pasojash lënë ato në trupin e mendjen e qytetarit?

Që në lashtësi njihej ndikimi i ngjyrave mbi mendjen e njeriut. Filozofi grek Aristoteli njihet si ati i teorisë së ngjyrave, ndërsa Hipokrati i përdorte ngjyrat në mjekësi. Ndikimi i rrezatimit elektromagnetik të dritës mbi gjendjen shpirtërore dhe sjelljen e njeriut është një ndikim universal, psikofizik. Në shekullin e njëzetë ngjyrat janë mjaft të rëndësishme në çdo fushë të krijimtarisë njerëzore. Teoricieni i ngjyrave, zvicerani Johannes Itten krijoi një mënyrë të re të vështrimit të ngjyrave dhe tregoi mjaft interes për lidhjen e tyre me emocionet. Ndërsa në vitet ‘70 ishte Angela Wright që studio harmoninë e ngjyrave, teorinë e ngjyrave të Itten dhe të Aristotelit dhe teoritë e Jung. Psikologët bashkëkohorë pranojnë se ngjyrat kanë një ndikim emocional mbi njerëzit, duke nisur që në fëmijërinë e hershme. Në psikologji përmenden përshtypja negative, që të ngjall ngjyra e zezë: para saj provon ndjenjën e shtypjes, ftohtësi, kërcënim apo qenien e të papërballueshmes. Ngjyra e zezë, duke qenë në thelb mungesë e dritës, pasi nuk i lejon valët e dritës të reflektohen, duke qenë se thith energjinë që vjen drejt nesh,përcjell ndjesinë e kërcënimit. Artistët e sotëm të fushës së dizajnit dhe arkitekturës së interierit i përdorin këto dije në punën e tyre. Ngjyrat mund të ndikojnë mbi veprimet fizike të njeriut. Kështu: ngjyra e kuqe shpejton rrahjet e zëmrës; e verdha mund të nxisë metabolizmin; ngjyrat e dhomave të të ftuarve nëpër ‘talk show’ i lyejnë me ngjyra jeshile, që të ftuarit të qetësohen; uniformat e policisë janë në ngjyrë blu, sepse ngjyra blu, ngjyra e qiellit dhe e detit, ka ndikim qetësues mbi mendjen e njeriut, pasi ul ritmin e të rrahurave të zemrës,ngadalëson metabolizmin dhe prodhon efekte qetësuese, se lidhet ngushtë me qetësinë dhe gjakftohtësinë.

Pse përdoren sfondet e zeza në faqet e para të gazetave tona?

Shtypi është një mjet i fuqishëm propagande në një shoqëri në përgjithësi, në një shoqëri si e jona ende e trembur prej pushtetit, në veçanti. Aq më tepër kur pronarët e masmediave janë të lidhur me politikën, pasi për ta është burim pasurimi. Shtypi ka shumë ndikim mbi mënyrën e të menduarit të qytetarëve, të cilët nuk kanë shumë burime informacioni të vërtetë. Kështu ai krijon opinionet dhe ndihmon forcat politike në fushatat e tyre për pushtet. E, me sa duket, politikës sonë i shërben shumë ngjyra e zezë në faqet e para të gazetave, për të përforcuar rolin e propagandës partiake. Përsëritja me ngulm e të njëjtës ide është një mjet i fuqishëm i propagandës. Ngjyra e zezë, e cila e godet çdo ditë syrin e lexuesit dhe i ngjall frikën ndaj të panjohurës, është e volitshme dhe ndihmon partitë politike të fshehin anët e dobëta, mungesën e besimit në vetvete. Duket sikur forcat politike, kur nuk kanë pushtetin, nuk gjejnë dot argumentet e duhur për të nxjerrë në dritë gabimet dhe anët e padobishme të kundërshtarit, ndaj kërkojnë ndihmën e të zezës. Mungesa e kulturës bashkëkohore të komunikimit, varfëria e mendimeve dhe trashëgimia ende e gjallë e së kaluarës ndikon ende fort dhe i shtyn të përdorin të zezën, si sfond të lajmit. Sepse me sa duket është më e lehtë të tronditësh votuesit me ngjyrën e zezë, se sa të gjesh ide largpamëse të shëndosha për të bindur qytetarët të pranojnë udhëheqjen e forcës tënde politike. Dhe të mendosh se fjala ‘propagandë’ u përdor në fillim prej fesë, rrjedh nga latinishtja dhe do të thotë ‘shpërndarje e së vërtetës!’

 Botuar në gazetën, Standart, 23 tetor 2014

 

Duke lexuar progres-raportin për mediat masive

11 Tetor, 2014 nga · Leave a Comment 

immagine

Si çdo qytetar i ndershëm proeuropianist e lexova me kërshëri dhe me respekt raportin e progresit të Shqipërisë për këtë periudhë. Falënderimet më të sinqerta për monitorimin e shoqërisë shqiptare, sepse është një kontribut i pallogaritshëm për të cilin kemi nevojë shumë. Pavarësisht se palët politike e interpretojnë sipas këndvështrimit të tyre dhe në fakt ne përfundojmë me aq tekste progres-raporti sa edhe parti politike ka në Shqipëri. Gjithsesi fajet nuk na i ka njeri veç vetes.

Por, më shumë u përqendrova te pjesa për mediat. Mendoja se do të gjeja fotografimin e gjendjes aktuale që të pasuroja paksa edhe leksionet e mia me studentët, me shembuj, prirje dhe tendenca. Por, në fakt ishin gjëra që dihen prej kohësh. Duket prirjet janë instaluar edhe e kaluara vazhdon të mbetet aktualitet. Lum si ne!!! Lexo më tej

A jemi në kufijtë e krizës mediatike?

5 Tetor, 2014 nga · Leave a Comment 

immagine

Media shqiptare ka njohur rritje sa i takon zbatimit të teknologjive bashkëkohore, moderne dhe pajisjeve e makinerive apo infrastrukturës që shoqëron atë. Sidomos media vizive, nuk gabojmë po të themi se është nga sektorët e pakët që ka bërë një revolucion të vërtetë teknik.

Shqipëria në fakt ka qenë dhe mbetet një vend me demokraci të brishtë, faktorët e të cilave kanë qenë objekt i analizave të mjaft gazetarëve e politologëve. Në pamje të parë duket sikur kemi demokraci popullore, por de fakto ajo si pushtet është dhe administrohet nga një elitë e ngushtë qeveritare. Roli dhe qëllimi kryesor i mediave në vendet demokratike është mjaft i rëndësishëm dhe nganjëherë përcaktues si mjet informimi e komunikimi publik. Ndikimi i sektorit të mediave në botë është i veçantë dhe kësisoj konsiderohet si pushtet i katërt, kurse në Shqipëri media shfaqet herë si pushtet absolut dhe herë-herë pa kurrëfarë pushteti. Lexo më tej

Ligji për të drejtën e informimit dhe publiku

29 Shtator, 2014 nga · Leave a Comment 

immagine

Informacioni është një nga indikatorët më të rëndësishëm për të përcaktuar nëse një shoqëri është demokratike ose jo. Midis dy palëve, qeverisë nga njëra anë dhe publikut nga ana tjetër, ka vazhdimisht një përpjekje të kërkuar informacion por edhe për t’ia fshehur atë prej njeri-tjetrit. Qeveria është gjithmonë në pozita më të privilegjuara, ndërsa publiku ështëpalë më e dobët, sidomos në shoqëritë jodemokratike. Në një shoqëri demokratike askush nuk është i privilegjuar, por ekziston një balancë midis dhënies dhe kufizimit të informacioneve nga tëdy palët. Themi tëdy palët, sepse jo vetëm publiku është i interesuar të marrë informacione mbi veprimtarinë e qeverisë, por edhe kjo e fundit është e interesuar të marrë informacion rreth veprimtarisë private të individëve për të parandaluar apo ndëshkuar krimet dhe kundravajtjet. Të dyja ecin paralelisht.Nëse qeveria ngushton hapësirën private të individëve ajo është e detyruar ti përgjigjet në të njëjtin nivel edhe kërkesës për hapjen e saj. Për shembull, së fundi qeveriakërkoi të merrte informacion për numrat IMEI, duke e shtyrë kufirin pak më tutje dhe ngushtuar privatësinë e qytetarëve dhe kjo u justifkua me interesin publik. I njëjti interes justifikon edhe kërkesën e publikut për të shtyrëmëtutje kufirin e mbrojtjes së informacioneve zyrtare.Nëse qeveria kërkon të dijë më shumë rreth nesh, edhe ne duhet të dimë më shumë rreth saj. Lexo më tej

Faqja Pasuese »